Eikendonk

Lastigste afweging bij Eikendonk was de staat van de woningen. Renoveren of slopen. Er zijn hier vier motieven voor herstructurturering
- staat van de woningen
- stedenbouwkundige belemmeringen zoals isolement en foute openbare ruimte
- potentie van het gebied die in de huidige situatie niet wordt benut
- het samenleven dat negatieve kanten heeft (groepen met de rug tegen elkaar/ intimidatieklimaat) en een positieve sociale ontwikkeling die gehinderd worden door 1-3.

Als de staat van de woningen goed is moeten de stedenbouwkundige belenmmeringen wel groot zijn wil je slopen. Sociale problemen los je niet (alleen) met stenen stapelen op.

In Eikendonk komt daar als probleem bij dat in 1999 al sloop van de huurwoningen is aangekondigd. Dit leidde tot gematigd onderhoud door de corporatie (In eigen woorden: "Sloop van alle panden in de Eikendonk heeft de afgelopen jaren als een zwaar van Damocles boven de wijk gehangen en dan is het naar mijn mening logisch dat wij als corporatie geen grote ingrepen meer hebben gedaan. - ik ben het daar mee eens overigens"). En bewoners zelf worden ook wat voorzichtiger. En als je iets te kiezen hebt kies je liever niet voor verhuizing naar een woning die over een paar jaar toch gesloopt wordt. Met elkaar een geval van 'planner's blight' (volg de link voor een uiteenzetting). Ik heb er voor gepleit dat probleem wel indringend te bespreken in de raad. Het hangt namelijk meer wijken boven het hoofd. Als je te weinig capaciteit hebt om zo veel wijken ineens aan te pakken is een andere strategie : bijvoorbeeld het mobiliseren en richten van wel aanwezige energie (sociale programma's, investeren, verkoop van woningen aan ambitieuze starters/sociale stijgers) wellicht beter dan planner's blight organiseren.

Een van de problemen in de behandeling van het collegevoorstel was de onduidelijkheid of het nu wel of geen voorstel was: wat werd er eigenlijk beslist? Er werden twaalf uitgangspunten genoemd maar meer omschreven dan besloten. Dat was mijn inbreng ook in de commissie. Achteraf had ik wellicht beter een ordevoorstel kunnen doen: dit is geen besluit maar een mededeling.

Na de behandeling in de commissie had ik een amendement en een motie opgesteld en rondgestuurd. Essentie van het amendement was dat de raad nu de aanpak van de wijk ondersteunt, maar dat het college wordt opgedragen "de raad als volgende stap een keuze voor te leggen uit drie duidelijk onderscheiden realiseerbare stedenbouwkundige schetsen". (Essentie van de motie was een aanscherping van de activiteiten gericht op terugkeer van de huidige bewoners. Ondermeer door het sluiten van een huurcontract met lage huur voor 'blijvers'; mensen die er al vóór 1999 woonden. Hier ben ik nu niet mee doorgegaan - pas later aan de orde)

Nadat deze ideeën via de mail waren rondgestuurd was er links en rechts wat contact en kwam Paul Kagie van Leefbaar met een op mijn amendement en bijdrage geïnspireerd verhaal. Strekking: Nu een aantal besluiten nemen: bijvoorbeeld het besluit voor sloop van het grootste deel van de huurwoningen niet voor ons uitschuiven. Maar vooral het college opdragen met twee alternatieven te komen. Dat heeft het gered. Er moeten twee realistische alternatieven komen. Eén min of meer conserverend en één die het hele gebied - op termijn - herontwikkeld.

Van de gezamenlijkheid van het indienen kwam uiteindelijk weinig terecht. In plaats van het getekende exemplaar met twee logo's liet 'den Kagie' toch het ongetekende exemplaar met alleen het leefbaar logo verspreiden. Per ongeluk of bewust. Waardoor het toch het amendement 'leefbaar' werd. Maar het resultaat telt. Maar het moet hier toch maar even rechtgezet. Ik volstond met Paul achteraf gekschredend 'een boef' te noemen.

Wonderlijk was de rol van de SP. Die aan de hand van een rondgang door de wijk tot het oordeel kwamen dat het voorstel helemaal van de agenda moest. Dat hadden ze eerder moeten doen. Wie ze een dienst bewijzen met weer uitstel en nog eens onderzoeken is mij niet duidelijk.