Talent Factory - The Zar Story

De kranten van afgelopen week, nu bijgelezen na een korte vakantie, staan vol met Talent Factory. We kregen een smakelijk mailtje van ruim dertig (ex)medewerkers en vrijwilligers. Vol met wantoestanden, verbroken beloftes en gesjoemel.

"Beste ,

Namens de groep,
N."

Ik wil het vertrouwen niet beschamen en zal de brief niet publiceren, ik wil niemand schade berokkenen.

Wij (GroenLinks met hulp van een aantal jongeren) hebben ook een keer een feestje georganiseerd in de Factory. Eerlijk gezegd was StoerFeest een van de leukste dingen die ik bij GroenLinks gedaan heb. En ja, het gedrag van Zar is wel herkenbaar. Afspraken die niet nagekomen worden, tot op het laatste moment onduidelijkheden die afgewenteld worden op onze organisatie. Met als komisch hooogtepunt Zar die entree gaat heffen op de toegang tot de toiletten. Gelukkig hebben we hem toen een boete in de maag weten te splitsen omdat we toch maar langer door waren gegaan zoals we aanvankelijk afgesproken hadden. Op een vergunning die hij weigerde bijtijds te regelen. Uiteindelijk voor ons gevoel te veel betaald, maar ja ach; feest geslaagd.

Zar lijkt het meest op de Dikke Deur van Pipo de Clown. Bazig, onbetrouwbaar, sentimenteel maar wel nodig als duivelskunstenaar om zoiets wankels als een een circusje met een clown waar je nooit om moet lachen draaiende te houden. In Zar's geval: een Cultureel Jongerencentrum te draaien op de voorwaarden die de gemeente 's-Hertogenbosch stelt.

Natuurlijk: Zar kwam met het verhaal naar de gemeenteraad dat het allemaal op een koopje (voor niks) kon. Maar het was de gemeenteraad die er volgens mij tegen beter in in wilde geloven. Een echt jongerencentrum kost geld. En als je dat niet ter beschikking wilt stellen, terwijl er wel een geweldige behoefte is krijg je dit. Dat die behoefte er is blijkt: tal van jongeren gaan toch soms tegen heug en meug met Zar in zee. Steken er alle energie en geld in. En strijken, omdat er eigenlijk geen keus is, net als Pipo de Clown, over hun hart als Zar tot tranen bewogen beterschap belooft. Al een paar keer kregen ik (en andere leden van onze fractie) boze mensen aan de lijn die ons een boekje opendeden over Zar. Die ik dan meestal het bovenstaand verhaal vertelde.

En arme Bart maar schipperen: tussen een raad die op een koopje een uniek concept (commerce pays culture) wil, een pandeigenaar die geld ruikt, andere culturele ondernemers (Verkade/Wilem ll) die niks weten te leveren voor een niet-draagrachtige doelgroep, omwonenden (die zo onwelwillend nog niet zijn), een pand waar de wind doorheen waait en nooit voor drie jaar provisorisch is op te knappen binnen een verantwoord ondernemersplan, tevreden klanten zoals scholen en verenigingen die nergens anders kunnen wat hier wel kan, gefrustreerde jongeren die - la dan niet terecht - moeite hebben met Zar omdat wat zij willen niet kan, en ja: een ondernemer met minstens vijf gezichten. Lees bijvoorbeeld Janus Kiep van dinsdag 8 mei.

Als het resultaat kan zijn dat we als stad nu op voorhand eens gaan zeggen dat het behoud van de jonge creatieve voorhoede geld kost. Dan hebben we iets gewonnen. En kunnen we met of zonder Zar, maar in ieder geval met die creatieve voorhoede verder. Waaronder veel van de ondertekenaars van de brandbrief aan de raad. Maar dat Zar zijn Factory in leven heeft gehouden: petje af.