Mirakel

Op weg naar huis stond Radio 1 aan. Medisch psychologe Sandra Veenstra vertelde over de bestrijding van fantoompijn. Al eeuwenlang onbegrepen en onbehandelbaar. En pijnlijk. Als de Kleine Zeemeermin die na het verlies van haar vissenstaart op messen moet lopen. Het wordt behandeld met pijnstillers die op hun beurt weer tot allerlei ziektes leiden wegens de bijverschijnselen. De psychologe vertelde met een (mij) altijd jaloers makende compentie, rust en helderheid over dat deze hersengebioeden zichzelf prikkelen zonder aanwijsbare reden, soms kennelijk omdat ze reageren op het been: "En dat is niet zo handig". Dat hersengebied, vertelt ze, is niet rechtstreeks te benaderen. Maar wel indirect, via de ogen. (Via de ogen!) Door een spiegel neer te zetten is het als je via je spiegel naar je gezonde been kijkt net alsof het er weer is. Het hersengebied kan er contact mee maken en de pijn verdwijnt. Door oefeningen na een aantal bezoekjes voor altijd. Luister zelf het is heel mooi, compleet met een zeer Brabantse patient.

Ik was perplex. En werd er helemaal warm van. Dat dit kan, dat er voor (sommige) problemen oplossingen zijn vanuit de (geest)kracht van de mens zelf. Dat maakt zo optimistisch. Ongelofelijk: een spiegel. Sandra Veenstra is zelf ok ongelovig en boos: mensen die tien jaar de ergste pijnen hebben gehad kunnen opeens weer verder. Tientallen jaren? Als eeuwen.

Ik moest denken aan het verhaal van een vriendin die met piepjes en door bewegende bolletjes te volgen haar post-traumaische stress kon beter kijken. En daar bleek het inderdaad mee te maken te hebben. Ook een grotendeels onbegrepen behandeling die op een mirakelse wijze effectief is.