Terug naar Nijmegen

In de jaren '70 woonde ik in Nijmegen. Van 1975 tot 1980 om precies te zijn. Vandaar dat de tentoonstelling Seventies in Nijmegen, 10 krejatieve aksiejaren moest gaan zien. een feest van herkenning en nostalgie inderdaad. Ik was met mijn dochter, die zich vooral laafde aan de knip en plak spontaneïstiche vormgeving van die tijd, vlak voordat het computer-ontweropen zijn intrede deed. Toppunt voor mij was de film over de verschillende woongroepen. De manier waarop de mensen in Nijmegen zichzelf, hun (intieme) relaties met mensen om hen heen en de maatschappij wilden veranderen. Een woongroep opgebouwd rond het project fietsen voor Vietnam. Met een compleet chirurgie-pakket in de fietstas en een dynamo om onder de grond opereren mogelijk te maken. Naïef lijkt het maar met een ontroerende toewijding. Alles werd onderzocht en kwam ter discussie. Mooie tijden.

We liepen door de stad, mijmerend over een creativiteit, hartstocht en saamhorigheid die in de moderne tijd soms lijkt te ontbreken. Geen beter moment dan om op Plein 44 iemand tegen te komen die een grasmaaimachine op zijn fiets aan het laden was. Hij had gras op plein 44 gelegd. Eerst gewoon voor 2000 euro aan graszoden gekocht, en toen het aansloeg mensen aandelen verkocht om een tijdelijk project te realiseren. Prachtig. Mijn idee voor gras op de Parade (in het voostel Groen voor schione lucht) kreeg van een ontwerpster. Van dit project had ik zijdelings gehoord, maar ik vond deze uitvoering prachtig. En het deed precies wat bij gras te voorspellen is. Mensen gaan er op zitten spelen, liggen, picknicken. Kortom van een stenen vlakte wordt een plein een levende ontmoetingsruimte.