Beste Geert

Als opwarmertje voor komende zondag van de weblog van Tofik Dibi

Tofik Dibi - 26 maart 2008, 13:54

Vandaag heb ik een open brief gericht aan Geert Wilders in de Volkskrant. De brief is inmiddels ook al persoonlijk bij hem afgeleverd. Ben benieuwd naar en in afwachting van zijn reactie. Hieronder de brief:

Ik weet niet of jij er weleens last van hebt, maar ik voel me soms onbegrepen. Toen ik klein was had ik dat geregeld. En dan richtte ik me tot iemand of iets daarboven. Ik putte daar troost uit. Er werd naar me geluisterd en geen oordeel geveld. Ik werd ouder en die persoonlijke gesprekken met God, in mijn geval Allah, bleven mij kracht geven in goede en vooral slechte tijden.

Maar toen gebeurde er iets waardoor alles in letterlijk één klap veranderde. Extremisten pleegden een gruwelijke aanslag in naam van de Islam. Op 11 september 2001 zijn niet alleen vliegtuigen gekaapt, maar is ook mijn geloof gekaapt. Mijn persoonlijke relatie met de Islam devalueerde van de ene op de andere dag tot een veel bekeken youtube-filmpje. En mijn persoonlijke leven werd een doelwit van 1001 vragen. Vragen die mij daarvoor nooit waren gesteld.
‘Wat vind jij eigenlijk van Osama Bin Laden?’ ‘Klopt het dat jullie vrouwen geen hand mogen geven.’ ‘Als je een zusje had zou ze dan uit mogen gaan of met een Hollandse jongen mogen thuiskomen?’ ‘Zeg eens eerlijk, er is toch echt iets mis met de Islam?’

Zal ik eens eerlijk antwoord geven op die laatste vraag? Ja, er is iets mis met de opvatting over vrouwenrechten, homorechten, vrijheid van meningsuiting en politiek geweld bij sommige Islamitische stromingen. In de journalistieke verslagen van een ineenstortende WTC, de steniging van vrouwen en ophanging van homoseksuelen is dat schokkender getoond dan jij met je film ooit kan nabootsen. Maar er is net zo goed iets mis met de discussie over de Islam. Er is geen sprake van een botsing van beschavingen. De radicale Islam is de vijand van alle beschavingen en van alle redelijk denkende mensen (gelovig en ongelovig). Het islamdebat is een debat tussen doven. Jij houdt een monoloog. Tegenstanders houden een monoloog. En morgen, als er weer iemand een scheet laat, beginnen we helemaal opnieuw. Het debat kent geen nieuwsgierigheid, geen vooruitgang en dus ook geen enkele toenadering.

Ik begrijp dat je het gevoel vertolkt van sommige Nederlanders die hun oude leefomgeving niet meer herkennen. Nederlanders die moskeeën zien verrijzen en islamitische scholen zien in de wijk. Ze zien aanslagen in New York, London, Madrid en herinneren zich de slachting van Theo van. Ze zijn bang en onzeker. Jij wil hen een stem geven. Maar Nederland bestaat uit meer mensen dan jouw electoraat.

Laat ik je een geheim vertellen. Ik ben een overtuigd moslim en de koran die naast mijn bed ligt is veel dikker dan de Donald Duck. Nu zal het je verbazen, maar ondanks dat ik er regelmatig in lees ben ik niet uit op de invoering van de sharia, de jihad, de apartheid van vrouwen en het onderdrukken en vermoorden van niet-moslims. Eerlijk gezegd fantaseer ik zelfs in mijn wildste dromen niet over Islamitische werelddominantie.

Nee, ik hou van Nederland, als Nederlandse moslim en als seculier politicus. Daarom richt ik deze brief tot jou. Ik vind het verschrikkelijk dat je wordt bedreigd en moet worden beveiligd. Ik denk daar vaak over na en ik verdedig altijd jouw vrijheid, ook in multiculti-zaaltjes waar dat me niet in dank wordt afgenomen. Ik zou niet willen leven in een land waar films of andere kunstuitingen worden verboden. Maar juist omdat ik zoveel van Nederland hou, spreek ik mij altijd uit tegen jouw radicale ideeën. Nederland is geen wit land meer, hoe pijnlijk dat misschien ook is. Het zal ook nooit meer een wit land worden. Ik ben geboren in Vlissingen en ik ben even Nederlands als jij. Ik ben ook moslim uit vrije overtuiging. En de Koran (de dikke versie) zal op mijn nachtkastje blijven liggen zolang ik daaraan behoefte heb. Je zal het met mij moeten doen. Er is geen andere weg dan met mij en ‘mijn soort’ samen te leven.

Ik begrijp dat de komst en de permanente vestiging van de Islam in Nederland door velen als een gedwongen huwelijk wordt ervaren. Bij huwelijken kun je - goedschiks of kwaadschiks - scheiden. Maar zodra er kinderen zijn, is de band onherroepelijk en een goede verstandhouding noodzakelijk. Ik ben één van die kinderen en ik wil je sterkte wensen in de komende dagen, want het zal vast niet makkelijk zijn. Maar ik wil je ook een vraag stellen.

Wil je publiekelijk met mij in debat gaan? En dan bedoel ik geen debat tussen doven of gebaseerd op one-liners maar een serieus, kritisch gesprek tussen twee mensen die bereid zijn om goed beargumenteerde oplossingen te formuleren tegen Islamitisch terrorisme. Voor mij is de radicale Islam namelijk een minstens even grote bedreiging als voor jou. Als vrije moslim heb ik bondgenoten nodig, geen vijanden.

Wanneer schikt het je?

Hartelijke groet,

Tofik Dibi