Rianneke van het Brabants Dagblad belde gisteren over mijn post over Duyvendak. Misschien wil je reageren. Ik begreep alleen dat de "reacties" - knop kapot was. En ik ben te onhandig om hem te maken. Stuur een mailtje dan zet ik je reactie op deze site op en/of ik reageer.

Het artikel van Rianneke

Je had softies en harde kern. Ik hoorde tot de softies. De harde kern gooide stenen, brak ruiten en smeerde sloten dicht. En kreeg klappen van de ME en draaide de bak in. En politici en huiseigenaren waren huichelaars die je persoonlijk mocht aanpakken. En als je die grens eenmaal overwas moest je door.

We hadden een lief kraakpandje. Het zou nog maanden duren, maar misschien dagen voordat er een ontruimingsvonnis was. En toen kwam de harde kern beddespiralen tegen de vensters schroeven. Ik wilde niet in een vesting wonen en ben maar vertrokken. Want de harde kern, tja je moest je toch verzetten. Ik ben blij dat ik nooit bezweken ben om bij de harde kern te willen horen. Hoewel me dat verwijten van anderen in De Beweging opleverde en een stemmetje in mijn buik dat mezelf lafaard noemde.

Het is goed dat Wijnand probeert te beschrijven hoe hij van radikaal in parlementair vaarwater terecht is gekomen. Maar hij heeft zich erin verslikt. En er zijn beelden aan de loop gegaan. Afmeten van normen van nu van wat toen gerechtvaardigd verzet was, of niet op zo veel vragen stuitte. En de vraag wanneer je in radikaler verzet moet komen leefde toen enorm. En is nog steeds legitiem, nu de overheden en vooral ongecontroleerde veiligheidsnetwerken van alles kunnen en ons dodelijk kunnen doorzeven met hun informatiestraling. Want staten en rechtsnormen zijn niet van god gegeven maar minstens voor een deel op geweld gebouwd.

De lijst van mensen die vanuit een crimineel verleden gewaardeerde staatsmannelijkheid bereikten is lang - Adams en Paisly delen lakentjes uit in Noord Ierland, Fischer deed het in Duitsland. Terrorist Begin en oorlogsmisdadiger Sharon in Israël.

Maar Wijnand heeft zich er in verslikt. Hij was er zelf kennelijk nog niet helemaal klaar mee. Pragmatisme, trots, heimwee, geen afstand willen doen van wie hij toen was en niet meer is. Niet alleen in het wat maar vooral in het hoe van het naar buiten brengen speelde dat een rol. IJdelheid dus - de bron van alle ondeugden.

En voor ons, alle mensen die een samenleving een stand houden met soms onmenselijke trekjes, komen, soms acuut, voor de keus te staan ons te verzetten, tegen de wetten in.

Wijnand bedankt.

Een lezer van dit log en kijker van een filmpje over onze guerilla gardening actie reageerde bitsig op onze actie. Omdat het daar al groen is in vergelijk met de rest van de stad, met name bij haar in de buurt Waarom bij rijke mensen dit doen terwijl er bij mij om de hoek in de aandachtswijk zo veel meer te doen valt.

Toen ik haar wees de toon van haar reactie die er voor zorgde dat ik me er niet echt door aangesproken ging voelen kreeg ik het volgende pareltje te lezen waarin wordt duidelijk gemaakt dat deze burger vindt dat fatsoensnormen er voor de ander zijn.
"Dwaze "groen" ridder Peter:
Wat is dat nou voor een manier om te reageren? JIJ, als volksvertegenwoordiger en publiek figuur, heb je aan fatsoensnormen te houden. Niet ik, als boze en verontruste bewoner."

Tja. Ondertussen hebben we toch een prettige mailwisseling. En opvallend genoeg een fel tegestander van meer ruimte voor honden - in tegenstelling tot het 'meer ruimte voor honden initiatief' van vorige maand.