Ronald Ophuis

Ronald Ophuis

Als ik iets later iets onthouden heb van deze week is het waarschijnlijk niet de commissievergadering van woensdagavond. Hij was memorabel genoeg. Met eindelijk een -bijna- afronding van de discussie over woon en werklocaties; waarbij de Kloosterstraat definitief als locatie voor bedrijvigheid wordt geschrapt. Met een gepassioneerde discussie over dierenvoeding in de intratuin - ons standpunt, op een wippositie - nog onbepaald. Met een VVD in de aanval, over de verplaatsing van een bushalte omdat een lid van de VVD er in de buurt woont. Niet je zin krijgen wordt over de band van onfatsoenlijke behandeling gespeeld, de gemeente is niet flexibel, toch wel, maar ooit kan het niet. En in de aanval over een werkgroep voor de aanleg van een kinderspeelplaats en waar een klager die zich bij de VVD meldde in de werkgroep zat die nog niet eens bij elkaar was geweest. Het punt werd schielijk ingetrokken. En de verschrikkelijke discussie aangejaagd door Sjef van Creij van Rosmalens belang over gevaar van straling door hoogspanningsleidingen. De VVD ging wild, en kwam in aanvaring met de wethouder (Jetty Eugster) die geheel ten onrechte werd verweten onzorgvuldig te handelen. Het is erg makkelijk, en ook erg gevaarlijk onrust te zaaien met de combinatie, kanker, kinderen en onzichtbare straling. Als je even googelt zie je dat dezelfde onrust al door veel raadsleden in veel gemeenten is veroorzaakt. Er is nog erg weinig duidelijk en de effecten zijn onbewezen (kunnen alleen niet uitgesloten worden) en op zijn hoogst zwak. Er worden nu vele miljoenen aan uitgegeven - aan afscherming van leidingen en verbieden van bouw. Zonde geld. Geef dan geld uit aan wel bewezen gevaren waar je wel wat aan kan doen: fijn stof bijvoorbeeld.

Wat ik wel onthoud is, naast misschien mijn eerste Tai chi les, gratis in het kader van de openingsweek van de dansafdeling van de Muzerije is mijn kennismaking met het werk van Ronald Ophuis. Gruwelijke en confronterende beelden over geweld waar wij het over hebben. Dus niet in gestileerde bijbelse of hollywood settings, maar iconen van lijden en geweld in de echte wereld van Birkenau en nog dichterbij Screbrenica en Irak. De twee grote schilderijen over executies in Screbrenica zijn heel indringend. En de uitleg van de schilder op de video hoe hij heeft doordacht met welke technische hulpmiddelen hij de toeschouwer betrokken laat zijn bij het gebeurde. "Mensen gaan kijken naar hoe het geschilderd is en komen dan met een schok tot de ontdekking wat er geschilderd is." En: "Er ligt een pakje sigaretten wat ze uit hun eigen leven kennen". Een erg indringende ervaring. Het schilderij hierboven van een man die zijn dode broer draagt is in vergelijk met de rest heel zacht. Hoewel ik ook het gezamenlijk gedragen lijden van een miskraam beter kon verdragen dan het lijden dat mensen elkaar aandoen. Dat mensen elkaar troost kunnen geven is hoopgevend. Gaat dat zien in Museum Jan Cunen in Oss.