Wow

We hadden, als commissie ROB, een besloten presentatie van het plan voor de Ponte Palazzo. (Ik citeer maar bescheiden en niet vertrouwelijks, dus moet kunnen) Eerst de afgevallen ontwerpen en toen de keuze van de jury. Die er inderdaad zo met kop en schouders bovenuit stak, dat we heel blij mogen zijn dat dit er bij zat. Een parkje boven het spoor. Ik mocht de eerste vragen stellen, en begon met een welgemeend wow! Mijn eerste vraag ging over de constructie. Een stel gevouwen stukken staal die de stevigheid en de pilaren maken. En plantruimte voor het gras en de bomen. En gevouwen bankjes. Zo simpel. "Is dat al eens ooit gedaan?". "Ik hoop het niet" Zei de trotse ontwerper Benthem Crouwel. "En dat beton?" "Nodig voor stabiliteit, vocht en massa (geluid)." En dan natuurlijk het vraagje dat nog stond. Hoe zit het met het stijgvlak voor de sportieve fietser. Is er niet. kan niet. Ik meende een toezegging van de wethouder te hebben voor een fietstoegang voor de sportieve fietser. De architect hielp me snel uit de droom. Iets wat de wethouder en de ambtenaren niet was wethouder was gelukt. Het argument? Het mag gewoon niet in stedelijk gebied; is te gevaarlijk. Krijg je nooit toestemming voor. Dus dat verzet kan ik ook opgeven. Want ik denk dat dat zo is. Lijkt me inderdaad erg gevaarlijk.
Hieronder wat plaatjes, ergens gevonden op het web.
Ergens in het betoog had Crouwel het over De Brug, ik hoorde twee hoofdletters. Is dat een suggestie voor de naam? Dat had ik toch verkeerd.


Het gevouwen cortenstaal komt aan de oppervlak: je kunt er over lopen en het maakt bankjes en zijwanden. Een parkje. Geïnspireerd op buitenlandse voorbeelden van parkjes op buiten gebruik gestelde viaducten.

Aan het eind wilde de ontwerper laten zien hoe het werkt: de gevouwen staalplaat simpelweg afgezaagd.