Pfff

Wat een weekje. Spijtig dat het moeilijk is om daar van dag tot dag en zelfs van uur tot uur verslag van te doen. Door tijdgebrek en omdat veel dingen zo voortdurend in beweging zijn en omdat je door dit hie op te schrijvende zaken ook beïnvloedt.

Hostels en het CJC-afrekendebat tekenden de eerste raadsavond van deze week. Me bij het debat over de hostels heel erg ge-ergerd aan Paul Masselink van Knillis. Meestal roept hij irritatie op bij collega-raadsleden door lange specialistische betogen over energiebesparingsmogelijkheden die over het hoofd gezien worden. Maar nu had hij een gewillig oor en een klapgraag publiek omdat hij tegen de hostels in woonwijken was. 180 graden gedraaid en lustig lepelend uit eenzijdige en ongecontroleerde informatie van de bewoners. Goh wat zat die te glimmen en te groeien onder al dat applaus. En weer een interruptie en weer aopplaus. Bah.

Gelukkig werd er geen gat geschoten in het beleid van Jetty en het college. En de SP deed gelukkig niet mee aan het populistisch gekakel. En Paul Kagie, ja hij deed wel mee maar het verhaal leidde eigenlijk een andere kant op. Dat we ruimte moeten maken voor deze mensen - het zijn wel mensen - omdat ze anders met zijn allen in een pandje van één van hen kruipen die een woning heeft te bemachtigen - meestal in een aandachtswijk, want daar zijn de wachtlijsten het kortst, totdat ze daar de hele omgeving hebben verziekt.

Laat de mensen die terecht grote zorgen hebben, hun gegroeide saamhorigheid en net ondersteuning van instellingen inzetten om het met elkaar leefbaar te houden en misschien te maken. Ze hebben er niet om gevraagd. Klopt, maar ieder moet soms gevraagd worden om een handje toe te steken. Laat ze hun angst overwinnen.

En toen Bart en het CJC. Een apotheose van een heel moeizame achtbaanrit met Ruben Zar in één karretje die hem er eigenlijk uit wilde duwen. Dat de VVD een eigen lid die op de kieslijst staat meende te moeten beschermen door te zeggen dat deze ondernemer natuurlijk geholpen moest worden vond ik het dieptepunt van de avond. Het hoogtepunt dat de motie van afkeuring het niet haalde én de motie van treurnis niet, en de motie om hem van het dossier af te halen niet.

En de avond daarop was de grootste domper dat onze motie voor de tram het niet zou gaan redden en ik hem daarom in moest trekken. Daarover later, want ik moet er nog een beetje van bekomen en kijken wat er fout ging.